Uyum sürecini hızlandırmaya çalışmak, çoğu zaman onu uzatır. Çocuğun yeni bir yere, yeni bir yetişkine ve yeni bir gruba alışması zaman ister; bu süreyi kısaltmanın kestirme yolu yok. Ama iyi planlanmış bir iki hafta, aylarca sürebilecek bir zorlanmayı önleyebiliyor.
Aşağıdaki takvim bizim uyguladığımız akış. Her çocuk farklı; bu yüzden planı ailelerle birlikte esnetiyoruz.
Birinci hafta: tanışma
1. gün — kısa ve birlikte. Çocuk sınıfa velisiyle giriyor, bir saat kadar kalıyoruz. Amaç oyuna katılmak değil; mekânı, öğretmeni ve sesleri tanımak. Veli odada ama merkezde değil.
2. gün — aynı süre, biraz daha uzak. Veli odanın kenarında. Çocuk kendi başına birkaç adım attığında müdahale etmiyoruz.
3. gün — ilk kısa ayrılık. Veli kısa bir süre için odadan çıkıyor. Buradaki kural net: veda edilerek çıkılır. Kaçarak, farkettirmeden ayrılmak kısa vadede kolay görünse de güveni zedeliyor.
4. gün — ayrılık uzuyor. Çocuk bir öğün yemeği grupla birlikte yiyor.
5. gün — yarım gün. Öğle yemeğine kadar kalınıyor.
İkinci hafta: gün kuruluyor
6.–7. gün — uyku saati ekleniyor. Uyku, uyum sürecinin en hassas eşiği. Çocuğun evdeki uyku rutinini bize anlatmanız bu noktada çok işe yarıyor: hangi örtüyle uyuyor, sırtı sıvazlanınca mı rahatlıyor, uykuya dalmadan önce ne yapıyor? Alıştığı örtü ya da uyku arkadaşı varsa o gün çantada olsun; kreş çantasında ne olması gerektiğini yaşa göre listeledik.
8.–10. gün — tam güne geçiş. Program kademeli olarak tamamlanıyor. Bu noktada çoğu çocuk sabah birkaç dakika zorlanıp gün içinde tamamen rahatlıyor.
Velinin işi: dört madde
Kısa veda edin. Uzayan veda, çocuğun kaygısını uzatır. Sabah rutinini nasıl kuracağınızı ayrı bir yazıda anlattık.
Kararlı olun. “Bugün gitmesek mi?” sorusu, çocuğa “burası tehlikeli olabilir” mesajı verir. İlk hafta içinde bir-iki gün atlamak, süreci baştan başlatabiliyor.
Kendi kaygınızı ayırın. Çocuk sizin sesinizdeki tereddüdü duyar. Endişeleriniz varsa bunları bize söyleyin, çocuğun yanında konuşmayın.
Sorularınızı biriktirmeyin. Gün sonunda “nasıl geçti” diye sormaktan çekinmeyin. Gerçek bir cevap almanın yolunu burada yazdık.
Ağlama ne kadar normal?
Sabah kapıda ağlayan bir çocuk, kötü bir kuruma geldiği için ağlamıyor; ayrılık kaygısı bu yaşta beklenen bir şey. Bizim baktığımız şey ağlamanın olup olmadığı değil, ne kadar sürdüğü. Veli çıktıktan birkaç dakika sonra sakinleşip oyuna dönen bir çocuk uyum sürecinde ilerliyordur.
Sakinleşme süresi gün geçtikçe kısalmıyorsa, o zaman planı gözden geçiriyoruz. Bu noktada çocuk gelişimi uzmanımız devreye giriyor ve ailenin de dahil olduğu ayrı bir yol izliyoruz.
Ne zaman başlamalı?
Mümkünse hayatın sakin bir döneminde. Taşınma, kardeş doğumu, ev içi büyük bir değişiklik ya da uzun bir tatilin hemen ardından başlamak süreci zorlaştırıyor. Kardeş doğumu ile kreşe başlangıcın üst üste gelmesi özellikle dikkat gerektiren bir durum. Takvim kadar yaş da belirleyici; 8 ay, 1, 2 ve 3 yaşta başlamanın farkını ayrı bir yazıda karşılaştırdık.
İş dönüş takviminiz sabitse bunu bize söyleyin; başlangıcı buna göre öne çekip uyum için zaman kazanabiliyoruz.
Planı birlikte yapalım
Uyum takvimini kayıt görüşmesinde çocuğunuzun mizacına ve sizin çalışma düzeninize göre birlikte çıkarıyoruz. Bu görüşme sizi bir şeye bağlamıyor; arayıp bir saat belirlememiz yeterli.
